Hippe hype

Na mijn zinsbegoocheling van gisteren nu dan toch echt even wedergekeerd naar mijn plekje. Aan de ene kant ben ik blij dat ik hem nooit heb weggegooid, en wat heb ik vaak op het punt gestaan, aan de andere kant: wat een drama om te lezen. Wat erg! Wat een boosheid! Wat een kleuterschrijfstijl! Vingerverven met letters.

En heel soms…briljant. Dan ben ik trots op mezelf. Dan zou ik die persoon wel graag willen zijn. Maar dan zonder de shit.

Heb net eerst mijn blogroll maar opgeschoond…mensen schrijven niet meer. Of minimaal minder, een drietal heb ik gelaten. Die schrijven en vind ik nog steeds leuk. Leuke mensen ook. Zouden meer mensen moeten lezen. En deze reclame is gratis.

Nu maar weer eens nadenken over wat leuke dingen om te schrijven. Hoewel, dit is mijn blog. Voor mij. Om die paar piepkleine pareltjes kwijt te kunnen tussen de snotterige oesters. Ik maak zelf wel uit wat ik schrijf en of jij, gewaardeerde lezer nu wel of niet leest. Dit is van mij. Dit is voor mij.

Zo slecht als eerst zal ik niet meer zijn. Vanaf hier is het bergafwaarts. Met een rotgang.

Vingerverven met letters, whahahaha. <briljant>

vingerverven

Advertisements

Ander mens

Raar om opnieuw kennis met jezelf te maken. Om drie oude sites op te diepen en jezelf terug te lezen. Om ongeadresseerde blogs te lezen. Je dieptepunten her te beleven.

Dat is wie ik was, dit is wie ik ben. Een mensenleven verder. Kan ik nog wel schrijven nu ik beter in mijn vel zit. Wat is nu mijn motivator? Wordt het nu een halfzacht blog omdat ik naar de kikkers in de sloot lig te luisteren? 

Ik wil schrijven, maar ik weet niet meer hoe… 

Vijf jaar

Vijf jaar geleden hebben wij onze vriendschap hernieuwd

Vijf jaar weer de beste vrienden

Vijf jaar delen wij weer lief en leed

Vijf jaar geniet ik weer van ons

 

Vijf jaar geleden is ze weggegaan

Vijf jaar weer meer verdriet, maar nu definitief

Vijf jaar delen wij gemis

Vijf jaar geniet ik van herinneringen

 

Vijf jaar geleden is nog maar zo kort geleden…

Verzwarig

Ik heb geen bezwaar tegen mij, iemand moet zich onbezwaard bezwaard voelen. Als stilte is gezwegen, spreken zinnen en woorden doorbrekend.

Taboekenlegger

Stilte

Uit stilte geboren
Tot stil in mijn graf
Zwijgend gezwegen
Zwijgende straf

Ingehouden schreeuw
Brandend in mijn keel
Onmachtig machtig
Zwijgendig stil

Klaargezwegen
Stilgepraat
Voor dovemansoren
Waar leegte bestaat

Herdoordacht

– Schizofreen? Schizofreen! Schizofreen?! Meen je dat nou? Denk je dat echt? Joh, hij is net zo schizofreen als wij zijn!

– Spreek jij maar voor jezelf.

– Dat deed ik ook…

Hersenspinsel

Was een leuk woord.
Vond ik echt.
Klonk lekker cryptisch.
Hersenspinsel
Hersenspinsel
Hersenspinsel

Toen keek ik National Geographic
En die meneer had een bultje op zijn hoofd.
Ging niet weg.
Dokter erbij.
Beetje poeren met een pincet.

Moet ik doorgaan?

Hersenspinsel
Hersenspinsels
Hersenspinseltjes

Herontkenning

Nee, je hoeft je niet voor te stellen. Ik weet wie je bent. We hebben samen in de klas gezeten. 4 Havo. Nee, hem ben ik niet. Nee. Nee, ook niet. Guido. Ah, doet geen bel rinkelen. Nee. Okay. Maar…ik ken jou wel hoor.

Gebeurt mij keer op keer…
Echt!

Natuurlijk behoorde ik niet bij de populaire groep. Of bij de groep die daar weer aan vasthing. Ik was meer een groep op zich, met connecties naar andere op zichzelf staande groepen en outcasts. Ik heb er alleen nooit bij stilgestaan dat je dan ook echt onzichtbaar bent… Dat je dan helemaal niet herinnerd wordt.

Ik laat geen indruk achter. Wat ik maar positief verklaar als: dat is iig ook geen slechte indruk…

Herlevend

En nu, bijna alsof hij het erom gedaan heeft, zeven maanden later, herkennen wij de gevoelens en de angst weer.

Zeven maanden geleden werden onze levens zijdelings opgeschud door nog zo’n onbegrijpelijke daad.

Opnieuw een onmachtige man die het onvergeeflijke doet zonder dat er achteraf nog gevraagd kan worden hoe hij tot zijn daad is gekomen.

Niet dat ik het wil begrijpen en ik hoop dat ik het ook niet kan begrijpen, weet je: laat dat gesprek maar.

Werd vandaag het onderwerp vakkundig vermeden…er moest uiting worden gegeven aan gevoelens. De stilte werd veroorzaak door een overvloed aan emoties. Ouders, mede ouders, tantes, iedereen die het woord kind kan spellen… Ineens zijn we zeven maanden terug en tellen we emoties op tot een onverklaarbare som van angst en onbegrip.

Schenk maar vol

Het fijne van drank in huis hebben, is dat ik ervoor kan kiezen om niet te drinken.

Ik heb bier en wodka. Genoeg om op twee oren lallend in slaap te vallen (dat was een bewuste woorkeuze om het niveau van alcohol aan te geven). Ik ben gek op bier en ik ben gek op wodka. Maar ik kies ervoor om mijn glas te vullen met icetea.

Daarnaast kies ik ervoor om net op mijn bed te zitten en te kijken naar mijn slapend kleine volkje. Het is duidelijk: ik heb het snurken van hun.

Ik zal ze er morgen flink op aanspreken! Terug naar de icetea…